วันอังคารที่ 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2562

USING BOTH SIDES OF YOUR BRAIN WITH HAPPINESS

ROTARY CLUB OF BANGKHEN is pleased to welcome Rotarians and guests 
to attend our meeting and listen to speech given 
by Khun Suthi Manokitcharoonman 
on "How to Use Both Sides of Your Brain With Happiness"
on Tuesday 12 February 2019, 19.30 - 21.00 hrs at 
The Centara Grand at Central Plaza Ladpraow.

เรียนเชิญมวลมิตรโรแทเรียนและแขกรับเชิญร่วมประชุมสโมสรและรับฟังการบรรยายพิเศษ
เรื่อง "การบริหารสมอง ๒ ซีก อย่างมีความสุข"
โดย คุณสุทธิ มโนกิจจรูญมั่น
ซีอีโอและผู้ก่อตั้ง บริษัทไรท์วิวโซเชียลเอนเตอร์ไพรซ จำกัด
วันอังคารที่ ๑๒ กุมภาพันธ์ ๒๕๖๒ เวลา ๑๙.๓๐ - ๒๑.๐๐ น.
ณ โรงแรมเซ็นทาราแกรนด์ เซ็นทรัลพลาซ่าลาดพร้าว


วันอังคารที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2562

2019-20 ROTARY THEME

ROTARY CONNECTS THE WORLD

โรตารีเชื่อมสัมพันธ์โลก
ประธานโรตารีสากลรับเลือก มาร์ค แดเนียล มาโลนีย์ให้คำอธิบายถึงวิสัยทัศย์ของเขาที่ต้องการจะสร้างความเข้มแข็งให้แก่องค์กรโรตารี  เชื้อเชิญให้บรรดาผู้นำทั้งหลายขยายสายสัมพันธ์ของตนในชุมชนต่าง ๆ  และร่วมกันโอบรับนวัตกรรมใหม่ของรูปแบบสมาชิกภาพ  ประธานโรตารีสากลรับเลือกที่มาจากสโมสรโรตารีดีเคเทอร์ รัฐอะลาบามา สหรัฐอเมริกาได้นำเสนอคำขวัญโรตารีประจำปี ๒๕๖๒-๖๓ "ROTARY CONNECTS THE WORLD" ท่ามกลางผู้ว่าการภาครับเลือกของโรตารีทั่วโลกในวาระการอบรมผู้ว่าการภาคที่จัดขึ้นที่ซานดิเอโก แคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา

2019-20 presidential theme: Rotary Connects the World
Rotary International President-elect Mark Daniel Maloney explained his vision for building a stronger Rotary, calling on leaders to expand connections to their communities and to embrace innovative membership models. A member of the Rotary Club of Decatur, Alabama, USA, Maloney unveiled the 2019-20 presidential theme, Rotary Connects the World, to incoming district governors at Rotary’s annual training event, the International Assembly, in San Diego, California, USA
READ MORE

วันอาทิตย์ที่ 6 มกราคม พ.ศ. 2562

A STRATEGY FOR THE FUTURE VOLATILITY

Rotary Club of Bang Khen is pleased
To welcome Fellow Rotarians and friends to
Club Meeting on January 8, 2019 19:00 hrs 
and Listen to speech delivered by 
Dr. Thanai Charinsarn on
How to create “A STRATEGY FOR FUTURE VOLATILITY”

ขอเชิญโรแทเรียนและแขกผู้มีเกียรติร่วมประชุมสโมสร
ในวันอังคารที่ 8 มกราคม 2562 
19:00 น เป็นต้นไป ณ โรงแรมเซ็นทาราแกรนด์เซ็นทรัลพลาซ่าลาดพร้าว


วันพฤหัสบดีที่ 3 มกราคม พ.ศ. 2562

WHY WE VOLUNTEER



เป็นอาสาสมัครดีอย่างไร
ก็ดีที่เข้าถึงปิติอย่างไร้ขีดจำกัดไงล่ะ

โดย เชอร์รี่ สตีเฟนสัน
———————
คืนก่อนที่จะเดินทางไปกัวเตมาลาซิตี้ ฉันรู้สึกมีความกังวลแปลก ๆ แบบอธิบายไม่ถูก  การที่ฉันมีวิชาชีพพยาบาลทำให้ตัดสินใจเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ที่ผ่านมา สมัครเป็นอาสาสมัครทำงานเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์กับองค์กรแชร์บีท ซึ่งเป็นองค์กรไม่แสวงหากำไรที่ดำเนินงานคลินิกในกัวเตมาลา โดยมีอาสาสมัครจากประเทศสหรัฐอเมริกา นอกจากนี้ยังให้ทุนการศึกษาสำหรับชาวกัวเตมาลาที่ใฝ่หาอาชีพในด้านการแพทย์ การพยาบาลและสาขาอาชีพที่เกี่ยวข้อง ความมุ่งมั่นในเป้าหมายขององค์กรแห่งนี้คือสิ่งที่ฉันแสวงหา กอปรกับความรู้สึกอยากช่วยเหลือและได้คลุกคลีกับกลุ่มคนที่มีความต้องการเหมือนกันทำให้ฉันตัดสินใจสมัครงานนี้
แต่ตอนที่กำลังเก็บสเปรย์กันแมลงกับยากันท้องเสียของนักเดินทางใส่กระเป๋า ฉันหวนคิดถึงห้วงเวลาที่เคยทำงานอาสาสมัครในต่างประเทศเมื่อห้าปีที่แล้ว แม้ว่าฉันจะตั้งใจเต็มร้อยกับงานครั้งนี้ เพราะเคยทำอะไรที่คล้าย ๆ กันมาแล้วที่อเมริกากลาง เฮติ และอัฟริกา แต่ครั้งนี้ฉันรู้สึกเหมือนร้างมานานเกินไป  ค่ำคืนนั้นกระทรวงต่างประเทศประกาศเตือนผู้เดินทางไปกัวเตมาลาในระดับ ๓ หมายความว่าให้ทบทวนการตัดสินใจเดินทาง
ฉันจึงลองนั่งทบทวนการตัดสินใจ ฉันมีคนไข้ที่อยู่ในความรับผิดชอบต้องดูแล มีครอบครัว มีต้นไม้จำนวนหนึ่งที่ปลูกเลี้ยงไว้ มีสัตว์เลี้ยง มีแม่ที่เป็นหม้ายที่ต้องคอยระวังไม่ให้ล้ม  ระยะเวลาสั้น ๆ ที่เดินทางไปนี้แม้จะช่วยให้เข้าใจอะไรดีขึ้นแต่ก็ต้องพบกับความไม่สะดวกสบายอยู่บ้าง ที่สำคัญไม่มีใครทักท้วงให้หยุดความคิดที่จะเดินทางครั้งนี้เลย  ยิ่งไปกว่านั้นสามีอันเป็นที่รักยังพูดส่งท้ายว่า “เราคงเป็นห่วงคุณบ้าง แต่ถ้าไม่ไปคุณคงสูญเสียความเป็นตัวของตัวเองไป”
ที่สนามบินกัวเตมาลา มีคนคอยรับอยู่สองคนกับรถบัสโรงเรียนที่ว่างเปล่าอีกคันหนึ่ง  รถแล่นผ่านภูเขาหลายลูก แล้วจู่ ๆ เพื่อนคนขับรถก็กระโดดไปที่ประตูรถ วิ่งไปบนถนนท่ามกลางการจราจรเพื่อโบกขอทางรถเพื่อเปลี่ยนเลน ซากปรักหักพังของบ้านเมืองที่ยังมีควันไฟคุกรุ่นอยู่ ฉันทอดสายตาไปที่แสงอาทิตย์ที่รอดผ่านบนท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยละอองฝุ่น และสงสัยกับตัวเองว่าบรรดานกกาบินผ่านหมอกควันมาได้อย่างไร
กุสตาฟ โฟลแบรต์ กล่าวว่าการเดินทางทำให้คนอ่อนน้อมถ่อมตน คุณจะรู้ว่าที่ ๆ คุณอยู่นั้นมันเป็นเพียงจุดเล็ก ๆ ในโลก พอไปอยู่ท่ามกลางฝูงสุนัขจรจัด พุ่มดอกไม้สีแดงที่รอดออกมาจากรั้วบ้าน เสียงเอะอะตะโกนของพ่อค้าหาบเร่ขายมะขาม ข้าวโพดปิ้ง และมะม่วงปอกสลักเปลือก ฉันเข้าใจสิ่งที่กุสตาฟพูดถึงเลย  พลาซ่าใกล้เกสต์เฮาส์ที่พัก เด็ก ๆ แย่งลูกโป่งกัน  คนในครอบครัวจูบลากันตรงมุมถนน ฉันแวะซื้อกล้วยปิ้งที่ปิ้งทั้งเปลือก รสชาติมันเหมือนเนยยี่ห้อซันไรส์มาก ฉันเพิ่งนึกได้ว่ากระดาษแก้วเช็ดปากที่ใสเหมือนแก้วน้ำนั้น ในบางส่วนของโลกถือว่าเป็นของใช้ที่หรูหราเลยทีเดียว
อาสาสมัครของกลุ่มเรามีจำนวน ๒๖ คนซึ่งทั้งหมดมาจากสหรัฐอเมริกา ประกอบด้วยแพทย์ พยาบาล นักศึกษาวิชาการแพทย์ และผู้เกษียณการทำงานจากหลากหลายวิชาชีพ ในจำนวนนี้มีหลายคนที่เคยมาร่วมงานลักษณะนี้ทุก ๖ เดือน ตอลดเวลา ๑๒ ปีที่ผ่านมา ในระยะเวลาหนึ่งสัปดาห์ที่อยู่ด้วยกันต่างคนต่างต้องหาน้ำดื่มเอง แบ่งขนมกันทาน ถามไถ่กันถึงสุขภาพท้องไส้จากการทานอาหาร  ทุกคนจะต้องตื่นท่ามกลางอากาศหนาวเย็นในตอนเช้ามืด นั่งรถแวนไปตามโรงเรียนและคลินิกต่าง ๆ เพื่อปฏิบัติหน้าที่
คนไข้คนแรกที่ฉันพบมีบาดแผลที่ได้รับจากการไปค้นขยะในเมืองกัวเตมาลาซิตี้ เธอมีอัธยาศัยดี ตัวคล้ำแดด บริเวณใต้เข่าลงไปมีฝุ่นเกาะเต็มไปหมด และเธอภาคภูมิใจในอาชีพที่ทำที่เก็บเอาเศษพลาสติกและทองแดงจากสายไฟไปผ่านกระบวนการหลอมกลับไปใช้ใหม่ ทำให้ฉันคิดถึงของที่ฉันทิ้งไปในช่วงเวลาหนึ่งสัปดาห์เช่น พวกหลอดยาสีฟัน ใบมีดโกน ขวดแชมพู และถุงซิปใช้แล้ว
อีกรายหนึ่งเป็นหญิงชาวมายันแต่งกายในชุดตกแต่งด้วยลูกไม้แบบพื้นเมือง เธอพล่ำร้องไห้เนื่องจากสูญเสียลูกชายไป "ฉันมีลูกอีกคน แต่ลูกทุกคนก็เป็นส่วนหนึ่งของชีวิตฉัน ตอนนี้ชีวิตฉันมันไม่สมบูรณ์เสียแล้ว" เธอยังได้สาธยายให้ฟังชีวิตที่แสนลำบากของเธอ ตั้งแต่วันที่ต้องหลบหนีออกจากบ้านที่อยู่บนที่ราบสูงเนื่องจากเกิดสงครามกลางเมืองกัวเตมาลา ต้องสูญเสียครอบครัวไปในสงครามความขัดแย้งที่ยาวนาน ๓๖ ปี เธอได้เข้ากลุ่มสตรีเพื่อเกื้อกูลกันทางจิตใจ และที่เธอมาที่คลินิคนี้ก็เพื่อแบ่งปันเรื่องราวของเธอร่วมกับผู้เคราะห์ร้ายอื่น ๆ ความเชื่อใจและเปิดใจกันเช่นนี้ถือเป็นเกียรติสำหรับคนที่มาจากถิ่นต่างภาษากับเธอ
แดดช่วงกลางวันสว่างจ้าและอุณหภูมิก็สูงขึ้น  กลิ่นเหม็นจากกองขยะบนนถนนที่อยู่ใกล้เคียงโชยไปทั่วบริเวณ  บางช่วงมันเหมือนจะจุกอยู่ที่ลำคอ เหมือนถูกจับเอาหัวยัดในถังขยะช่วงหน้าร้อนที่อากาศอับชื้น "คุณจะไม่มีวันคุ้นชินกับมัน"  ชาวบ้านคนหนึ่งกล่าว  "แม้คนที่อยู่ที่นี่มาตลอดชีวิตก็ตาม"  อาหารกลางวันส่วนมากจะเป็นข้าวกับถั่ว หรือซุปเมล็ดฟักทอง และอะไรคล้าย ๆ กันนี้ที่มีเสริฟในโรงอาหาร  การดูแลคนไข้และการติดตามผลการรักษาที่เป็นไปได้ก็เพราะยังมีคนในพื้นที่ที่ทำงานเข้มแข็งเช่นพยาบาล เจ้าหน้าที่สังคมสงเคราะห์แและผู้ประสานงานโครงการ ซึ่งคนหลังนี้คือคนที่เราคุยปรึกษากันด้วยตลอด  ช่วงเวลาพัก พวกอาสาสมัครจับกลุ่มคุยแลกเปลี่ยนประสบการณ์ที่เคยผ่านมา ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่ให้ความเพลิดเพลินได้บ้าง จากการได้รู้จักกับพวกเขาที่นี่
ระยะเวลาเดินทางจากคลินิคไปชุมชนนั้นประมาณหนึ่งถึงสองชั่วโมงขึ้นอยู่กับสภาพการจราจร  เรานั่งเบียดกันไหล่ชนไหล่ในรถแวน ระหว่างนั้นเราฆ่าเวลาด้วยการคุยกัน ส่วนใหญ่เป็นเรื่องเกี่ยวกับคนไข้ที่พบในคลินิค บางทีเราก็คุยกันเรื่องความยั่งยืนและความจำเป็นที่ต้องมีโปรแกรมทุนการศึกษา  ตอนกลางคืนการพูดคุยกันแบบตัวต่อตัวก็มักขยายวงกว้างออกเป็นกลุ่มใหญ่ขึ้น อย่างครั้งหนึ่งมีการคุยกันของอาสาสมัครที่เป็นชาวกัวเตมาลาแล้วอพยพไปอยู่สหรัฐอเมริกาตั้งแต่ยังเล็ก เธอเล่าให้ฟังว่าตอนเด็ก ๆ เคยรู้สึกเวทนาผู้คนที่ตกอยู่ในฐานะอับจน แต่เธอคิดว่าความรู้สึกนั้นไม่ถูกต้อง  เธออาจมีความรู้สึกเห็นใจ นั่นเป็นสิ่งที่ยอมรับได้ แต่คนไข้ที่เราพบกันมักมีฐานะดีมาก่อน มีความพอเพียงและรักศักดิ์ศรีของตน
ในคืนถัดมา มีเสียงคนฮัมเพลงของจอห์นนี่ แคช  พอพวกเราตื่นขึ้นตอนตี ๕ และรู้ว่าจะมีคนไข้รวม ๆ กันนับร้อยรายรออยู่ ตอนขึ้นรถแวนบรรยากาศก็ชวนให้เครียด และแล้วโดยมิได้นัดหมายพวกเราก็ร่วมกันขับกล่อมเพลง (ของจอห์นนี่ แคช) "ริงออฟไฟร์" อย่างพร้อมเพรียง

ความรักคือพญาอัคคี
มันสร้างวงแหวนแห่งเปลวเพลิง
และมันเผาไหม้ เผาไหม้ เผาไหม้ทุกสิ่ง
วงแหวนแห่งเพลิง
การพลัดพลากจากชีวิตที่คุ้นเคยเปิดประตูสู่ชีวิตที่สร้าง
ความประหลาดใจได้ตลอดเวลา เช่นเสียงกระหึ่มดังของ
นกฮัมมิ่งเบิร์ด รสชาติอาหารสุดแปลก เด็กน้อยที่กระโจน
เข้ากอดเราแน่นเพื่อแสดงการต้อนรับทักทายแบบของเขา
ก็ไม่ใช่ว่าทุกกลุ่มจะได้อย่างใจเสมอ ภารกิจภาคสนามบางเที่ยวก็ต้องทำใจ บางครั้งระหว่างทางรถติดหล่มในโคลน แผ่นดินไหวครั้งหนึ่งทำเอาผู้คนแตกตื่น ผู้คนเจ็บป่วย บางครั้งตัวอาสาสมัครเองก็ทำเป็นทองไม่รู้ร้อนกับสถานการณ์คับขัน ทำเอาคนอื่นเดือดร้อน
แต่ทีมที่มีความรับผิดชอบก็ช่วยให้สถานกาณ์ราบรื่นขึ้น พวกเราก็สามารถให้บริการได้มากและดีกว่าที่ตั้งเป้าหมายไว้ แม้ว่าในช่วงแรก ๆ ฉันจะรู้สึกอีดอัดกระวนกระวายใจอยู่บ้าง แต่ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าทำไมฉันจึงอยากมาที่กัวเตมาลา ก็เพราะการหลอมรวมกับคนอื่นที่มีความแตกต่างกับเรา ทำให้เรากลายเป็นอีกคนหนึ่งที่ล่วงรู้ถึงมุมอื่น ๆ ของโลกที่ไม่เคยรู้จักมาก่อน ก็เพราะโอกาสแห่งการได้เป็นอาสาสมัครได้เผยโลกทัศน์ที่เคยถูกปิดบังไว้ไม่ว่าจะเป็นวัฒนธรรม ประเพณี ความทุกข์ที่ผู้คนต้องต่อสู้ และการแก้ปัญหาของพวกเขา ก็เพราะขั้นตอนทั้งหมดเกิดขึ้นพร้อม ๆ กันทั้งการบดขยี้เป็นชิ้นละเอียดและการยืดเหยียดตัวฉันออก ก็เพราะการพลัดพลากจากชีวิตที่คุ้นเคยเปิดประตูสู่ชีวิตที่สร้างความประหลาดใจได้ตลอดเวลา เช่นเสียงกระหึ่มดังของนกฮัมมิ่งเบิร์ด รสชาติอาหารสุดแปลก เด็กน้อยที่กระโจนเข้ากอดเราแน่นเพื่อแสดงการต้อนรับทักทายแบบของเขา
ตอนอยู่ที่บ้าน ฉันมักไม่ค่อยสนใจกับบทเรียนชีวิตต่าง ๆ ที่เกิดขึ้น ที่โรงพยาบาลฉันทำงานไปแต่ละวันด้วยจิตสำนึกว่าเราโชคดีเหลือเกินที่สามารถนำเอาความดีงามและความเข้มแข็งมาใช้ในการทำงานได้ กระนั้นก็ตามบางครั้งก็รับไม่ได้กับเรื่องขุ่นเคืองใจเล็ก ๆ น้อย ๆ เช่น คอมพิวเตอร์ที่ใช้งานอยู่เกิดค้างขึ้นมา หรือเวลาจะไปว่ายน้ำแล้วแว่นกันน้ำหัก ฉะนั้นการได้เข้าไปอยู่ในสภาพแวดล้อมที่แตกต่าง ก็ช่วยฉุดรั้งอัตตา และพยุงให้จิตใจลอยเหนือความคับข้องใจได้บ้าง และยังช่วยให้มีทัศนคติใหม่ ๆ ในการทำงาน เช่นมันช่วยให้เกิดมุมมองของประโยชน์ในงานที่ทำซึ่งบางครั้งอาจรู้สึกเบื่อหน่ายจนอยากโยนงานทิ้ง ฉันเกิดความมุ่งมั่นมากขึ้นในการทำงานจากการได้เป็นอาสาสมัคร ไม่ว่าจะแค่แปดชั่วโมงหรือแปดวัน จากนั้นฉันก็จะกลับบ้านพร้อมกับพลังงานที่ชาร์ตไว้เต็ม
การเดินทางของกลุ่มอาสาสมัครบางครั้งต้องเข้าไปในพื้นที่ที่ยากจนสุด ๆ มันสะท้อนให้เราคิดถึงสิ่งจำเป็นในชีวิตบางอย่างที่เรามองข้ามความสำคัญของมันไปในเวลาปกติ เช่นหลังคาบ้าน ตู้เย็น น้ำประปาที่ดื่มได้ และมองข้ามความโชคดีที่เรามีชีวิตสะดวกสบาย มีเครื่องล้างจาน มีโทรศัพท์มือถือ มีรถส่วนตัวใช้ แต่บางครั้งแม้เป็นห้วงเวลาสั้น ๆ ที่จากบ้านมา เราถึงกับนึกละอายใจที่ไม่พอใจกับความรู้สึกไม่เพียงพอ ทั้งที่เราอยู่ในโลกที่มีพร้อมทุกอย่าง

ทรัพยากรที่มีอยู่อย่างจำกัดอาจใช้ประโยชน์ได้มากเกินความจำกัดที่เห็นก็ได้ เพียงเราสามารถเชื่อมโยงช่องว่างของความจำเป็นกับทรัพยากรที่มีอยู่ให้ได้ด้วยความคิดสร้างสรรค์ บ่อยครั้งที่ฉันต้องพยายามใช้ความจำของสมองให้หนักขึ้น ผิดกับตอนอยู่บ้านซึ่งเราจะไม่ค่อยใช้งานสมองมากเท่าไหร่ ไม่ว่าจะเพื่อการบันทึกเรื่องราวที่เกิดขึ้นในปัจจุบันหรือการสืบค้นเรื่องราวในอดีต

เช้าวันสุดท้ายในกัวเตมาลา พวกเรารวมกลุ่มกันเป็นกลุ่มเล็ก ๆ เพื่อเดินเท้าไปบนพื้นที่สูงชันของเมือง ฝนเริ่มตกปรอย ๆ เราเห็นสายรุ้งพาดผ่านกลางเมือง ทุกคนพยายามถ่ายภาพนั้นไว้ แต่ภาพในกล้องของแต่ละคนไม่มีสายรุ้งนั้นอยู่ด้วย ทำให้การมองเห็นสายรุ้งในวันนั้นมีคุณค่ามากสำหรับพวกเรา

ฉะนั้นภาพที่เรามองเห็นคือท้องฟ้าเปล่า ๆ แล้วเราก็จ้องมองหน้ากันและกัน เหมือนคนในครอบครัวที่ล่วงรู้เรื่องขำขันประจำครอบครัวที่ไม่ต้องเล่าก็ขำได้
-----------------------

เชอร์รี่ สตีเฟนสัน เขียนเรื่อง "คุณย่าท้าพาย" ดีบอร่าห์ วอลเทอร์ สำหรับลงในนิตยสารเดอะโรแทเรียนฉบับเดือนพฤศจิกายน ๒๕๖๐

     







------------------------------
Why we volunteer
Because otherwise we remain pressed for contentment
by  SHIRLEY STEPHENSON

The night before I left for Guatemala City, I was seized by inexplicable anxiety. A nurse practitioner, I had volunteered to spend a week last February working with Shared Beat, a nonprofit that runs clinics in Guatemala staffed in large part by volunteers from the United States. It also provides scholarships for Guatemalans pursuing careers in medicine, nursing, and related fields. I admired the organization’s ambitious agenda, and I needed the sense of contribution and connection that comes with any volunteer effort.
            But as I packed my insect repellent and antibiotics for traveler’s diarrhea, I realized it had been five years since I had volunteered abroad. Despite my enthusiasm for this trip — and my previous work in Central America, Haiti, and Africa — I felt out of practice. That night before leaving, I checked the U.S. Department of State travel advisory for Guatemala. Level 3: Reconsider travel.
            I questioned my decision. I’m responsible for patients at work. I have a family, plants, pets, and a widowed mom afraid of falling. Even this short trip would create some apprehension and inconvenience. Yet no one said, “Don’t go.” On the contrary, my husband said when I left: “We’ll worry about you a little. But you wouldn’t be you if you didn’t do this.”
            I was greeted at the airport in Guatemala by two men and an otherwise empty school bus. As we wound through the mountains, the driver’s companion intermittently swung open the bus’s folding door and leaned into traffic, gesticulating and whistling to signal lane changes. Burning debris and exhaust fumes shrouded the capital. I squinted in the dusty sunlight, astonished at how many birds dived through the haze.
            Flaubert said travel makes one  modest: You see what a tiny place you  occupy in the world. Amid the patchy dogs, the scarlet bougainvillea punching through iron gates, and the shouts of roadside vendors selling tamales, elote, and skewered mango carved into blossoms, I understood what Gustave was getting at. In the plaza near the guesthouse, children chased balloons. A family parting on a corner blessed one another before kissing goodbye. I stopped to eat a plantain that had been roasted in its peel until it tasted like a buttery sunrise, and I was reminded that in many parts of the world a napkin, like a glass of drinkable water, is an extravagance.
            The volunteers in our 26-person group came from all over the United States. We were a mix of doctors and nurses, medical students, an audiologist, and retirees from various professions. Several volunteers had been participating every six months for the past 12 years. Throughout the week we filled each other’s water bottles, shared snacks, and inquired about one another’s gastro-intestinal health. Everyone woke in the chilly, dark hours of morning and traveled by van to different schools and clinics.
            The first patient I saw had a leg wound sustained while scavenging in the vast garbage dump in Guatemala City. She was gregarious, sunburned, covered in dirt from the knees down, and proud of her job recycling plastic and copper stripped from discarded wiring. I thought of all the trash I would shed in just one week — travel-size toothpaste tubes, a disposable razor, mini shampoo bottles, zip-close bags.
            Another patient, a Mayan woman in a traditional embroidered dress, expressed her grief after the loss of a son: “I have other children, but each is a part of me. Now I am incomplete.” She described other hardships she had endured, such as fleeing her home in the highlands during Guatemala’s civil war and losing family during that 36-year conflict. She had already joined a women’s support group, but she came to the clinic because sharing her story helped her. This level of trust and intimacy, always a privilege, seems even more astounding in another language and landscape.
           Afternoons were temperate and sunny. A breeze carried the stench of garbage through neighboring streets. At times it locked your throat as if you had put your head in a dumpster on a humid summer day. “You never get used to it,” said a resident, “even after a lifetime here.” Lunch was rice and beans or pumpkin seed stew, whatever was being served in the cafeteria. Patient care and any needed follow-up were possible because of the extraordinary local nurses, social workers, and program coordinators with whom we partnered. When not working, fellow volunteers discussed their lives at home. I learned about rattlesnake bites, Maine’s treacherous tides, favorite books, cattle ranching, and coordinating disaster relief. I relished this exchange with people I wouldn’t otherwise have met.
            Depending on traffic, the commute to and from the clinics took one or two hours. Shoulder-to-shoulder in the vans, we had time to kill. Some conversation unfolded quietly and focused on clinical cases; on other occasions, we discussed sustainability and the necessity of the scholarship program. At night, those one-on-one talks often spread into animated group discussions, as when one of the volunteers, who had been raised in Guatemala but moved to the United States in her teens, recalled that as a child, she had pitied anyone living in such poverty. “But it’s completely the wrong sentiment,” she asserted. Compassion, yes. But the patients we saw were resilient, self-sufficient, and dignified.
            Another evening, someone began humming a Johnny Cash tune. We had been up since 5 a.m. and collectively seen hundreds of patients. Giddiness hijacked the van, and everyone joined in a spectacularly awful rendition of “Ring of Fire”:
                        Love is a burning thing 
And it makes a fiery ring ... 
And it burns, burns, burns 
The ring of fire.

            Not every group is ideal. I’ve been on those trips, too. Sometimes the van gets stuck in the mud, an earthquake splinters life into chaos, or people get sick. Sometimes participants are cavalier and put others at risk.
            But with a responsible team, a service trip gives more than it asks. Despite my early jitters, I now knew why I had needed to come to Guatemala: because the human connection dissolves differences, and an unfamiliar corner of the world becomes part of my fabric. Because opportunities to volunteer reveal the overlap in cultures, traditions, struggles, and solutions. Because the process simultaneously grounds and stretches me. Because leaving my daily routine opens me to surprise: a hummingbird’s whirr, a foreign flavor, a child-flinging his arms around me in a frenzy of welcome.
            At home, I’m more likely to overlook the lessons that life offers. I work in a hospital, where every day reminds me how fortunate I am while providing examples of strength and grace. Still, it doesn’t always curb my irritation when my computer freezes or my swim goggles break at the gym. A different environment reinforces humility and transcends perceived divisions. It also alters my approach to work: It’s easier to see the usefulness of tasks that might otherwise seem rote or tiresome. I hustle more purposefully when I’m volunteering, be it for eight hours or eight days. Then I carry that energy home.
            Most volunteer trips take us to regions that are less economically rich. This reminds us how we take for granted certain necessities — our roofs, our refrigerators, our drinkable tap water — and overlook our fortune in having certain luxuries: our dishwashers, our smartphones, our private cars. Yet even a short time away also underscores how, within this world of amenities, we remain pressed — not just for a time, but for contentment.
            Fewer resources can spur resourcefulness. We see what’s enough and creatively bridge gaps. Often, I end up using my memory, the database I don’t depend on nearly enough when at home, to record the present and recall the past. Our last morning in Guatemala, a small group of us hiked to an overlook. It began drizzling, and a rainbow stooped over the town. We aimed our cameras, but the rainbow didn’t appear in anyone’s photos, making it that much more of everything a rainbow should be.
            So we just watched the sky and grinned at one another, like a family acknowledging a private joke that no one needs to put into words.

Shirley Stephenson wrote about “kayaking grandma” Deborah Walters for the November 2017 issue of The Rotarian.


วันพฤหัสบดีที่ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2561

ROLE OF A BRAND

Rotary Club of Bang Khen is pleased to welcome
Rotarians and Friends to Club Meeting 
on Tuesday 13 November 2018 with our speaker
Dr. Sirikul Laukaikul who will be giving speech on
"HOW BRAND STRENGTHEN SOCEITY"
The meeting will take place at 19.00 hrs 
The Centara Grand Central Plaza Ladpraow Hotel

ขอเชิญมวลมิตรโรแทเรียนและผู้สนใจร่วมประชุมสโมสร
และรับฟังบรรยายพิเศษจาก ดร. ศิริกุล เลากัยกุล
ในหัวข้อเรื่อง "แบรนด์ สร้างความแข็งแกร่งให้สังคมได้อย่างไร"
ในวันอังคารที่ ๑๓ พฤศจิกายน ๒๕๖๑ เวลา ๑๙.๐๐ - ๒๐.๓๐ น.
ณ โรงแรมเซ็นทาราแกรนด์ เซ็นทรัลพลาซ่าลาดพร้าว

ดร.ศิริกุล เลากัยกุล เป็นประธานบริหารบริษัท แบรนด์บีอิ้ง จำกัด และเป็นที่รู้จักกันดีในนาม ผู้เชี่ยวชาญทางด้านการสร้างแบรนด์ และเป็นผู้ที่ได้รับเชิญจากมหาวิทยาลัยและพูดในที่สาธารณะมากที่สุดท่านหนึ่ง เธอเป็นผู้เขียนเรื่องการสร้างแบรนด์ ซึ่งเป็นหนังสือ How-to เล่มแรกๆที่พูดถึงเรื่องอะไรและอย่างไร ในการสร้างแบรนด์ หนังสือที่เขียนไว้เล่มล่าสุดคือ “Sufficiency Branding: Sustainable Brand” ด้วยประสบการณ์กว่า 20 ปี ปัจจุบันคุณศิริกุลได้ตั้งบริษัทที่ปรึกษาในด้านการสร้างสรรค์และการวางกลยุทธ์ของธุรกิจและบริษัทชั้นนำหลายบริษัท

วันจันทร์ที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2561

END POLIO NOW



สารประธานโรตารีสากล
แบร์รี่ แรซซิน

ตุลาคม ๒๕๖๑


ทุก ๆ เช้าวันพฤหัสบดี ผมจะได้รับอีเมลจากองค์การอนามัยโลก (WHO) แจ้งข่าวความคืบหน้าในการขจัดโปลิโอ มีรายละเอียดที่เป็นประโยชน์มากในนั้น โดยสรุปผลการปฏิบัติงานและกิจกรรมรณรงค์แยกเป็นรายประเทศ แจกแจงว่ามีเด็กจำนวนเท่าใดแล้วที่ได้รับวัคซีนป้องกันโปลิโอ และยังมีการแพร่กระจายของไวรัสโปลิโอที่ใดบ้าง แต่ทุกสัปดาห์ที่อีเมลฉบับนี้โผล่มาที่กล่องอีเมลของผม หัวใจผมแทบจะหยุดเต้นทันทีที่เห็นอีเมล ก่อนที่จะได้อ่านข้อความสรุปสองสามบรรทัดแรกของอีเมลว่ามีเด็กกี่คนแล้วที่ต้องพิการจากโรคโปลิโอในอาทิตย์ที่ผ่านมา

มวลมิตรโรแทเรียนครับ เรายังคงทำงานกันอย่างหนักในการขจัดภัยโปลิโอ คำถามคือตอนที่ผมเปิดอีเมลอ่านมันจะไม่เหมือนเมื่อก่อนนี้ที่เราเห็นตัวเลขหลักพันหรือหลักร้อย แต่ผมลุ้นว่าอีเมลจาก WHO ในวันพฤหัสบดีนี้คำถามเดียวที่อยากรู้คือมีผู้ป่วยใหม่เพิ่มสักหนึ่งรายไหม

สามสิบปีที่แล้ว ตัวเลขผู้ป่วยรายใหม่ต่อวันคือ ๑,๐๐๐ ราย เราเริ่มจากตรงนั้นและทำให้ตัวเลขค่อย ๆ ลดลงทุกปี มาเป็นลดลงทุกอาทิตย์ แล้วเราก็ร่วมเฉลิมฉลองเมื่อมีการประกาศให้มีพื้นที่ปลอดโรคโปลิโอประเทศแล้วประเทศเล่า ทวีปแล้วทวีปเล่า เราเข้าใกล้เป้าหมายของเราไปทุกขณะ จำนวนผู้ป่วยใหม่ก็ลดลงโดยตลอด เด็กที่มีรายงานติดเชื้อโปลิโอแทบจะหมดไปแล้ว ดังนั้นตอนที่ผมเปิดอ่านอีเมลในวันพฤหัสบดีผมจะไม่ประหลาดใจในตัวเลขที่จะเห็น แต่ผมจะประหลาดใจว่ามันมีหรือไม่มีเด็กสักหนึ่งคนที่ติดเชื้อโปลิโอใหม่ในอาทิตย์ที่ผ่านมาหรือไม่

โปลิโอกำลังจะหมดไปจากโลก แต่เรายังมีภารกิจที่ต้องทำอีกมากมาย

เดือนตุลาคมนี้ ผมขอให้เพื่อนโรแทเรียนในทุกสโมสรช่วยกันทำกิจกรรมที่เกี่ยวข้องกับการ “หยุดโปลิโอวันนี้” โดยเน้นไปที่ “วันโปลิโอโลก” วันพุธที่ ๒๔ ตุลาคม อย่างปีที่แล้วเรามีสโมสรโรตารีนับพันแห่งร่วมการรณรงค์ สร้างความตระหนักรู้ในภัยของโรคโปลิโอและความจำเป็นที่จะต้องกำจัดโรคนี้ให้หมดไป ปีนี้เราอยากเห็นกิจกรรมคล้าย ๆ กันแต่จัดให้ยิ่งใหญ่กว่าเดิม ถ้าท่านวางแผนกิจกรรมรณรงค์ไว้แล้ว โปรดนำไปโพสต์ในหน้าเว็บ endpolio.org ด้วย เพื่อจะได้หาเพื่อนร่วมทำโครงการ แต่หากยังไม่มีแผนอะไร ตอนนี้ก็ยังไม่สายเกินไปที่จะคิดทำ ลองเข้าไปดูตัวอย่างสโมสรอื่น ๆ ที่ฝากร่างกิจกรรมเอาไว้ในเว็บ endpolio.org บางทีท่านจะได้ไอเดียดี ๆ กลับไปทำที่สโมสรตัวเอง

วันโปลิโอโลกคือโอกาสอันดีที่สโมสรจะประชาสัมพันธ์ผลงานโรตารี และความมุ่งมั่นตั้งแต่เริ่มต้นที่โรตารีดำเนินงานขจัดโรคโปลิโอ มันยังเป็นหนทางแห่งการใช้ประโยชน์จากข้อเสนอของมูลนิธิบิลล์แอนด์เมลินดาเกทส์ที่ทุกหนึ่งบาทที่บริจาคเข้ากองทุนโปลิโอของโรตารี มูลนิธิเกทส์ฯ จะสมทบให้อีก ๒ บาททันที ดังนั้นขอได้โปรดร่วมไปกับผมและโรแทเรียนทั่วโลกในวันที่ ๒๔ ตุลาคม นี้ทำกิจกรรมเพื่อวันโปลิโอโลก และร่วมสร้างแรงบันดาลใจในการทำให้โลกของเราปลอดจากโปลิโอตลอดไป


 


วันอังคารที่ 25 กันยายน พ.ศ. 2561

SURGERY OR INJECTING

Rotary Club of Bang Khen is pleased to welcome Rotarians and honoured guests to attend our club meeting on Tuesday 9 October 2018 and enjoy speech given by Pol. Lt. Gen. Dr. Atthaphan Pornmontharat.  The meeting will take place at The Centara Grand at Central Plaza Ladpraow 19:00 onwards

สโมสรโรตารีบางเขน
ขอเรียนเชิญมวลมิตรโรแทเรียนและแขกผู้มีเกียรติ
ร่วมฟังการบรรยายพิเศษ
อังคารที่ ๙ ตุลาคม ๒๕๖๑ เวลา ๑๙.๐๐ น. 
ณ โรงแรมเซ็นทาราแกรนด์ เซ็นทรัลลาดพร้าว

วันอาทิตย์ที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2561

วันอังคารที่ 14 สิงหาคม พ.ศ. 2561

วันเสาร์ที่ 11 สิงหาคม พ.ศ. 2561

Sushil Kumar Gupta selected to be 2020-21 Rotary president

สุชิล กุมาร กัปตา ได้รับการเสนอชื่อ
เป็นประธานโรตารีสากลปี 2563-64


สุชิล กุมาร กัปตา จากสโมสรโรตารีเดลีมิดเวสต์ นครเดลีประเทศอินเดีย ได้รับการคัดเลือกจากคณะกรรมการสรรหาประธานโรตารีสากล ให้เป็นประธานโรตารีสากลปี ๒๕๖๓-๖๔  กัปตาจะเป็นประธานโรตารีรับเลือกนอมินีอย่างเป็นทางการในวันที่ ๑ ตุลาคมนี้ หากไม่มีการเสนอชื่อแข่งขันจากแหล่งอื่น
กัปตาต้องการสร้างผลงานด้านมนุษยธรรมและเพิ่มความหลากหลายแก่สมาชิกภาพมากยิ่งขึ้น
อนึ่ง โรตารีสากลภาค ๓๓๕๐ ประเทศไทยเคยได้รับเกียรติจากอดีตกรรมการบริหารโรตารีสากลสุชิลมาร่วมประชุมใหญ่ภาคเมื่อเดือนมีนาคม ๒๕๖๑ ในฐานะผู้แทนประธานโรตารีสากล
Sushil Kumar Gupta, of the Rotary Club of Delhi Midwest, Delhi, India, is the selection of the Nominating Committee for President of Rotary International for 2020-21. He will be declared the president-nominee on 1 October if no challenging candidates have been suggested.
Gupta wants to increase Rotary’s humanitarian impact as well as the diversity of its membership.

รายละเอียดเพิ่มเติม คลิ๊ก Sushil Kumar Gupta

วันศุกร์ที่ 3 สิงหาคม พ.ศ. 2561

AUGUST IS MEMBERSHIP MONTH

เดือนสิงหาคมคือเดือนแห่งสมาชิกภาพในโรตารี

วันพุธที่ 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2561

วันพฤหัสบดีที่ 21 มิถุนายน พ.ศ. 2561

CLUB OFFICERS INSTALLATION

พิธีสถาปนาคณะกรรมการบริหาร
สโมสรโรตารีบางเขนปี 2561-62

กำหนดให้เป็นวันอาทิตย์ที่ 8 กรกฎาคม 2561 ณ โรงแรมเซ็นทาราแกรนด์เซ็นทรัลลาดพร้าว ตั้งแต่เวลา 11:00 น. ถึง 14:00 น. โดยจะมีประธานในพิธีคู่กันทั้งผู้ว่าการภาครับเลือกนครินทร์และผู้ว่าการภาคมารศี

วันอังคารที่ 12 มิถุนายน พ.ศ. 2561

SEA SICKS

Welcome to our Club meeting on June 12, 2018.Helping to conserve our world by making the ocean clean.Assoc. Professor Dr. Thon will be presenting on how we can help.


Speaker Profile:
Whenever problems about marine conservation -- garbage in national parks, slaughtering of sea creatures or problems with coral reefs -- have arisen, the first or perhaps only name which comes to mind is... 

Please credit and share this article with others using this link:https://www.bangkokpost.com/news/environment/1367475/the-man-who-talks-trash. View our policies at http://goo.gl/9HgTd and http://goo.gl/ou6Ip. © Post Publishing PCL. All rights reserved.

วันพฤหัสบดีที่ 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2561

Baht 297,000 for PCS

May 5, 2018 ALBUMIN FOR HEART SURGERY  Paediatric Cardiac Surgery has been signature project supported by Rotary Club of Bang Khen for decade long.  On Saturday May 5, 2018 President Benchawan Sarangnitra together with members of Rotary Club of Bang Khen handed over an amount of Baht 297,000 to Dr. Pirapat Magarapong, the Secretary General of Paediatric Cardiac Surgery Foundation of Thailand for their purchase of Albumin which is used as fluid agent for patients undergoing cardiac surgery.

COMMUNITY SURVEY

May 12, 2018 BANGKOK DISTRICT SURVEY   Mr. Somboon Hormnan, Director of Bang Khen District Office led the team of Rotary Club of Bang Khen members surveying communities in the vicinity of Bang Khen to possible finding out unmet needs of members of the communities.  Currently there are 77 communities in the district 12 of which are considered slum areas.

วันจันทร์ที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2561

OBITUARY

  ข่าวมรณกรรม  

อดีตนายกสโมสรโรตารีบางเขน เวชประสิทธิ์ ตุ้มมงคล ได้ถึงแก่กรรม เมื่อเวลา ๒๐.๔๘ นาฬิกา ของวันศุกร์ที่ ๒ มีนาคม พ.ศ.๒๕๖๑ ณ โรงพยาบาลวชิระพยาบาล สิริรวมอายุ ๖๙ ปี  
อดีตนายกเวชประสิทธิปฏิบัติหน้าที่นายกสโมสรในปีโรตารี ๒๕๕๓-๕๔ (โรตารีปี ๑๐๖) หลังจากเป็นสมาชิกสโมสรมาได้ ๔ ปี และยังได้รับมอบหมายจากผู้ว่าการภาคหลายท่านให้เป็นผู้ช่วยผู้ว่าการภาค
ผลงานและการอุทิศตนตลอดเวลาที่เป็นโรแทเรียนจะตราตรึงในความทรงจำของเพื่อนในสโมสร และในองค์กรโรตารีนี้ตลอดไป

Rotary Club of Bang Khen's Past President Vechprasith Toommongkol passed away in Vajira Hospital at 20.48 hrs March 2, 2018.  Vechprasith was admitted member of the club on December 19, 2006 and served as club president in the Rotary year 2010-11 and had been appointed as Governor Assistant many years thereafter.  His achievements and dedications to Rotary club of Bang Khen and the organisation of Rotary will be remembered always.


วันพฤหัสบดีที่ 25 มกราคม พ.ศ. 2561

CLUB ASSEMBLY : THE MEETING VENUE FOR PEOPLE OF ACTION

CLUB ASSEMBLY
สนเทศโรตารี
วันอังคารที่ ๒๓ มกราคม ๒๕๖๑


วันนี้เราจะทำความเข้าใจกันกับคำว่า “CLUB ASSEMBLIES”
คราวที่แล้วผมอธิบายเรื่องการเลือกตั้งเจ้าหน้าที่สโมสร และได้พูดนิดหน่อยเกี่ยวกับ “การประชุมใหญ่” ของโรตารีซึ่งมี ๓ ระดับคือระดับโรตารีสากล (CONVENTION) ระดับภาค (CONFERENCE) ระดับสโมสร (ANNUAL MEETING)

Assemblies ก็เช่นเดียวกันมี ๓ ระดับซึ่งผมจะอธิบายให้ทราบต่อไป

ก่อนอื่นมาทำความเข้าใจกับคำว่า CLUB ASSEMBLIES ก่อน
คำว่า “ASSEMBLY” เชื่อว่าท่านคงได้พบเห็นตามสถานที่ต่าง ๆ โดยเฉพาะคำว่า “Assembly Point” หรือภาษาไทยว่า “จุดรวมพล” เราต้องไปรวมตัวกันที่จุดนั้นด้วยเหตุผลว่ามีสถานการณ์ฉุกเฉินเกิดขึ้น ทำให้เราต้องไปรวมตัวกันในจุดที่ปลอดภัยที่สุด และเพื่อดำเนินการตามขั้นตอนที่วางไว้ต่อไป
สำหรับภาษาไทยแล้ว หากใช้คำว่า Assembly กับการประชุม ก็มักเฉพาะเจาะจงใช้คำว่า “สมัชชา” แปลตรงตัว เช่น 
สมัชชาคนจน (Assembly of the Poor)
สมัชชาใหญ่สหประชาชาติ (UN General Assembly)
สมัชชาสุขภาพแห่งชาติ (National Health Assembly) 
สำหรับในโรตารีคำแปลที่ใช้กันมาสำหรับคำว่า CLUB ASSEMBLY คือ “การประชุมกิจกรรมสโมสร” หมายถึงการประชุมสมาชิกทั้งสโมสรในวาระที่กำหนดนอกเหนือการประชุมปกติประจำสัปดาห์ การประชุมแบบนี้มักนิยมรณรงค์ให้สมาชิกใหม่เข้าร่วมประชุมด้วย
ในโรตารีเรามีการประชุมแบบ assembly ใน ๓ ระดับคือ ระดับระหว่างประเทศ (RI Assembly) ระดับภาค (District +Training Assembly) และระดับสโมสร (Club Assembly) โดยมากแล้ววัตถุประสงค์ของการประชุม assembly ในระดับภาคกับโรตารีสากลก็เพื่อการเตรียมความพร้อมสโมสร หรือความพร้อมของภาคต่าง ๆ ในองค์กรโรตารี 

ในระดับสโมสรมักหมายถึงการเตรียมความพร้อมของสโมสรในการทำกิจกรรมที่จะเกิดขึ้นข้างหน้า เช่น การนำเป้าหมายที่ตั้งไว้โดยคณะกรรมการบริหาร มาแจ้งให้สมาชิกรับทราบเพื่อการสร้างโอกาสในการร่วมมือปฏิบัติ หรือการเตรียมการต้อนรับผู้ว่าการภาค หรือการร่วมรับทราบนโยบายของโรตารีสากลที่ผู้ว่าการภาคจะแถลงให้ทราบในวันที่มาเยี่ยมสโมสร ตลอดจนการประเมินผลงานที่สโมสรทำในรอบครึ่งปีหรือเกือบหนึ่งปี
โอกาสที่จะใช้ในการจัดประชุมแบบ assembly ได้แก่
  • ก่อนวันที่ ๑ กรกฎาคม / เพื่อเตรียมความพร้อมคณะกรรมการบริหาร และคณะกรรมการของนายกคนต่อไป โดยการนำนโยบายหรือข้อมูลที่ได้รับจากการอบรมใน District Training Assembly มาแบ่งปันให้เพื่อนสมาชิกทราบ 
  • หลังวันที่ ๑ กรกฎาคม / เพื่อหารือถึงเป้าหมายที่วางไว้ การปฏิบัติเพื่อบรรลุเป้าหมายนั้น 
  • ๒ สัปดาห์ก่อนผู้ว่าเยี่ยมสโมสร / เพื่อเตรียมตัวต้อนรับผู้ว่าการภาค 
  • ในวันที่ผู้ว่าการภาคเยี่ยมสโมสร / เพื่อหารือกับผู้ว่าการภาคในประเด็นหลากหลายเกี่ยวกับสถานภาพของสโมสร 
  • ครึ่งปี / ติดตามความคืบของผลการปฏิบัติงานในโครงการต่าง ๆ 
  • เดือนเมษายนหรือพฤษภาคม / เพื่อรายงานผลงานส่งท้าย 
ใครบ้างที่จะเข้าร่วมประชุมได้ - สมาชิกทุกคน โดยเฉพาะสมาชิกใหม่ของสโมสร ตลอดจนตัวแทนของภาค (ผู้ช่วยผู้ว่าการภาค) หรือหากจำเป็นสามารถเชิญบุคคลภายนอกที่เกี่ยวกับการทำงานตามโครงการมาชี้แจงหรือรายงานได้

วันพุธที่ 17 มกราคม พ.ศ. 2561

BE THE INSPIRATION


ประธานโรตารีสากล ๒๕๖๑ - ๖๒ แบร์รี่ รัสซิน 
ปลุกเร้าให้โรแทเรียน "ร่วมสร้างแรงบันดาลใจ"

เขียนโดย แฮงค์ ซาร์ติน
ภาพโดย มอนิก้า โลซินสก้า



เมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมา ประธานโรตารีสากลรับเลือก แบร์รี่ รัสซิน ได้กล่าวแถลงวิสัยทัศน์สำหรับอนาคตขององค์กรโรตารี เชิญชวนให้ผู้นำทั้งหลายร่วมแรงร่วมใจ สร้างอนาคตที่ยั่งยืนและสร้างแรงบันดาลแก่โรแทเรียนและสมาชิกในชุมชน

รัสซิน ซึ่งเป็นสมาชิกสโมสรโรตารีนัสซอ เมืองนิวโพรวิเดนซ์ ประเทศบาฮามาส เปิดตัวคำขวัญ "Be the Inspiration" สำหรับโรตารีปี ๒๕๖๑ - ๖๒ ให้แก่บรรดาผู้ว่าการภาครับเลือกที่เข้าอบรมสัมมนา ณ นครซานดิเอโก รัฐแคลิฟอร์เนีย ประเทศสหรัฐอเมริกาทราบ และกล่าวว่า "ผมต้องการให้ท่านสร้างแรงบันดาลใจแก่สมาชิกในสโมสรของท่าน โรแทเรียนในภาคของท่าน ว่าให้มองไปสู่เป้าหมายที่ใหญ่ยิ่งขึ้น และให้มุ่งมั่นทำงานหนักขึ้น เป็นอะไรที่ยิ่งใหญ่กว่าที่เป็น เพื่อให้ได้ผลที่จะอยู่ยืนยงยาวนานกว่าชีวิตของเรา" 

รัสซินเน้นย้ำถึงพลังแห่งวิสัยทัศน์ใหม่ของโรตารีว่า "เราเห็นโลกที่มีผู้คนรวมตัวกันลงมือทำสิ่งที่จะทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงแบบยั่งยืน ไม่ว่าจะในระดับโลก ในระดับชุมชนทั่วไป หรือแม้แต่ในตัวเราเอง ทั้งหมดนี้ก็ด้วยการร่วมแรงร่วมใจกัน" ภาพดังกล่าวจะเกิดขึ้นได้เมื่อผู้ที่เป็นผู้นำในโรตารีช่วยกันสร้างด้วย เขากล่าว

เพื่อบรรลุผลตามวิสัยทัศน์นี้ รัสซินกล่าว่าโรแทเรียนจะต้องช่วยกันดูแลองค์กรของเรา "เราเป็นองค์กรแห่งสมาชิก หากเราต้องการบำเพ็ญประโยชน์ หากเราต้องการบรรลุผลสำเร็จตามเป้าหมายของเรา เราต้องดูแลเพื่อนสมาชิกกันก่อน"

รัสซินขอให้ว่าที่ผู้ว่าการภาคทั้งหลาย "สร้างแรงบันดาลใจให้เกิดขึ้นกับนายกสโมสรและโรแทเรียนในภาคของท่าน ให้พวกเขาต้องการการเปลี่ยนแปลงที่ดีขึ้น ต้องการทำงานมากขึ้น ต้องการบรรลุศักยภาพสูงสุดของแต่ละคน คุณเท่านั้นที่จะสามารถโน้มน้าวพวกเขาได้ และช่วยให้พวกเขาพบหนทางที่จะไปสู่จุดหมายนั้น"


ความคืบหน้าของโครงการโปลิโอ

รัสซินยกตัวอย่างแรงบันดาลใจที่ชัดเจนกรณีของผลงานการต่อสู้กับโรคโปลิโอของโรตารี เขาอธิบายว่าเรามีความคืบหน้าไปมากอย่างไม่น่าเชื่อ ก่อนหน้านี้สามสิบปีในปี พ.ศ. ๒๕๓๑ ไวรัสโปลิโอทำให้เด็กจำนวน ๓๕๐,๐๐๐ คนต้องเสียชีวิตและพิการทุกปี แต่ตัวเลขนี้ลดลงเหลือเพียง ๒๐ คนในปีที่แล้ว นับถึงวันที่ ๒๗​ ธันวาคม ๒๕๖๐ "เราอยู่ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อของโลกที่จะปราศจากโปลิโอแล้ว" เขากล่าว "นับจากนี้ หากมีเด็กติดเชื้อโปลิโอขึ้น เด็กคนนั้นอาจเป็นคนสุดท้ายในโลกที่เป็นโปลิโอ"

เขาเน้นย้ำว่าแม้จะได้เห็นคนไข้โปลิโอคนสุดท้ายแล้วก็ตาม ภารกิจของเราก็ยังคงไม่เสร็จสิ้น "ไวรัสโปลิโอยังมีอยู่ในโลกนี้ จนกว่าหน่วยงานที่รับผิดชอบจะออกมารับรองว่ามันจบแล้วเท่านั้น จนกว่าจะตรวจไม่พบว่ามีไวรัสทั้งในแม่น้ำลำคลอง ในท่อระบายน้ำหรือในเด็กที่พิการแขนขาลีบเป็นเวลาต่อเนื่องยาว ๓ ปีแล้วเท่านั้น" เขากล่าวต่อ "เรายังคงต้องทำในสิ่งที่ต้องทำต่อไป จนกว่าวันนั้นจะมาถึง" เขาขอให้ทุกคนช่วยกันเสียสละ เพื่อสร้างภูมิต้านทานและดูแลสอดส่องต่อไป


โลกที่ยั่งยืน

หลายปีมานี้ โรตารีให้ความสนใจอย่างจริงจังในเรื่องความยั่งยืนของมวลมนุษยชาติ รัสซินกล่าวว่าโรแทเรียนต้องตระหนักถึงข้อเท็จจริงเกี่ยวกับอากาศเป็นพิษ ความเสื่อมโทรมของสภาพแวดล้อม และการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศของโลก เขาตั้งข้อสังเกตว่าในประเทศบาฮามาสเองมีพื้นดิน ๘๐ เปอร์เซนต์ที่สูงกว่าระดับน้ำทะเลน้อยกว่าหนึ่งเมตร เชื่อว่าเมื่อถึงปี พ.ศ.๒๖๔๓ ระดับน้ำจะสูงขึ้นกว่าสองเมตร และประเทศเขาจะหายไปทันทีใน ๕๐ ปีต่อจากนี้ เกาะต่าง ๆ ในแคริบเบียน ตลอดจนประเทศที่ติดทะเลก็จะหายไปด้วย

รัสซินเชิญชวนผู้นำในโรตารีให้มองไปยังโครงการบริการที่จะเป็นประโยชน์กับโลกโดยรวม เขากล่าวว่าผู้ว่าการภารรับเลือกจะต้องไม่สร้างแรงบันดาลใจให้เพียงสมาชิกในสโมสรต่าง ๆ แต่ต้องปลุกเร้าคนในชุมชนด้วย "เราต้องการให้ผลงานที่เกิดขึ้นสามารถสร้างประโยชน์ได้ยาวนาน เราต้องการทำโลกนี้ให้น่าอยู่ยิ่งขึ้น ไม่ใช่เฉพาะพื้นที่ที่เราอยู่อาศัย ไม่ใช่ทำเพียงเพื่อพวกของเรา แต่เราจะทำเพื่อทุก ๆ คน ทุก ๆ แห่ง และเพื่อชนรุ่นต่อ ๆ ไป"





2018-19 RI President Barry Rassin wants Rotary members to Be the Inspiration

By Photos by 
Rotary International President-elect Barry Rassin laid out his vision for the future of the organization on Sunday, calling on leaders to work for a sustainable future and to inspire Rotarians and the community at large.
Rassin, a member of the Rotary Club of East Nassau, New Providence, Bahamas, unveiled the 2018-19 presidential theme, Be the Inspiration, to incoming district governors at Rotary’s International Assembly in San Diego, California, USA. “I want you to inspire in your clubs, your Rotarians, that desire for something greater. The drive to do more, to be more, to create something that will live beyond each of us.”
Rassin stressed the power of Rotary’s new vision statement, “Together, we see a world where people unite and take action to create lasting change — across the globe, in our communities, and in ourselves.” This describes the Rotary that leaders must help build, he said.
To achieve this vision, the president-elect said, Rotarians must take care of the organization: “We are a membership organization first. And if we want to be able to serve, if we want to succeed in our goals — we have to take care of our members first.”
Rassin asked the incoming district governors to “inspire the club presidents, and the Rotarians in your districts, to want to change. To want to do more. To want to reach their own potential. It’s your job to motivate them — and help them find their own way forward.”

Progress on polio

Rassin noted that one source of inspiration has been Rotary’s work to eradicate polio. He described the incredible progress made over the past three decades. In 1988, an estimated 350,000 people were paralyzed by the wild poliovirus; just 20 cases were reported in 2017 as of 27 December. “We are at an incredibly exciting time for polio eradication,” he said, “a point at which each new case of polio could very well be the last.
He emphasized that even when that last case of polio is recorded, the work won’t be finished. “Polio won’t be over, until the certifying commission says it’s over—when not one poliovirus has been found, in a river, in a sewer, or in a paralyzed child, for at least three years,” he said. “Until then, we have to keep doing everything we’re doing now.” He urged continued dedication to immunization and disease surveillance programs.

Sustaining the environment

Rotary has focused heavily on sustainability in its humanitarian work in recent years. Now, Rassin said, Rotarians must acknowledge some hard realities about pollution, environmental degradation, and climate change. He noted that 80 percent of his own country is within one meter of sea level. With sea levels projected to rise two meters by 2100, he said, “my country is going to be gone in 50 years, along with most of the islands in the Caribbean and coastal cities and low-lying areas all over the world.”
Rassin urged leaders to look at all of Rotary’s service as part of a larger global system. He said that this means the incoming district governors must be an inspiration not only to clubs, but also to their communities. “We want the good we do to last. We want to make the world a better place. Not just here, not just for us, but everywhere, for everyone, for generations.”


International Assembly speeches

2018-19 Theme: RI President-elect Barry Rassin - 2018 International Assembly(PDF)

Leadership: John Hewko, General Secretary - 2018 International Assembly(PDF

วันอังคารที่ 9 มกราคม พ.ศ. 2561

BANGKOK GREEN

กรุงเทพมหานคร จะเป็นมหานครของโลกได้มิใช่ความเก่าแก่ ความทันสมัย หรือความยิ่งใหญ่ แต่ด้วยคุณภาพของประชากรกรุงเทพที่ "อยู่ดี กินดี" ในสภาพสิ่งแวดล้อมที่ดี
ขอเชิญชาวกรุงเทพฯ และทุกท่านที่สนใจความเป็นไปของกรุงเทพมหานครร่วมรับฟัง
คุณสุวรรณา จุ่งรุ่งเรือง รองปลัดกรุงเทพมหานคร พูดเรื่อง
"สิ่งแวดล้อม กับชีวิตคนกรุงเทพฯ"
วันอังคารที่ ๙ มกราคม ๒๕๖๑
ณ ที่ประชุมสโมสรโรตารีบางเขน โรงแรมเซ็นทาราแกรนด์ เซ็นทรัลพลาซ่าลาดพร้าว
เวลา ๑๙.๐๐ - ๒๐.๓๐ น.